StatCounter

AÇ KAPIYI MELEK, BEN GELDİM

Mart ayında bir gün, bir Cuma günü. Saat öğleden sonra 4:30. Sabah hava sıcaklığı eksi otuz santigrat derece idi, şimdi ısındı biraz, yalnızca eksi on. Ah Ottawa, söyle yetmedi mi artık bu kış?

ŞOK TEDAVİSİ OLARAK SEYAHAT

İşte hayat. İnsan hayatı tıpkı tarlada açan bir çiçeğe benzer. Bir katır gelip yiyiverir onu, çiçek sizlere ömür!

YAKAMOZU YAKALAMAK

Bodrum’un sabah kokusu doluyordu odama, sonra, Ege’nin yumuşacık rengi, dokunuşu. “Ne yaptın sen?” diye sayıkladım oturduğum yerde, “Ne yaptın sen Ege?”

GÖRKEMLİ BUZ YOLU GEZİSİ

Zamanda yolculuk yapabileceğiniz en keyifli rotalardan biri Kanada Rocky Dağları'na giden yol üzerinde, Jasper ve Banff ulusal parklarını birbirine bağlayan "The Icefields Parkway" güzergahı.

AMAZON'DA BİR HAFTA

Yıllardır hayalini kurduğumuz 'Amazon Ormanları'nda bir serüven yaşayabilmek için sonunda yağmur ormanlarının yarısından fazlasına ev sahipliği yapan Brezilya'ya gidebildik.

AŞK OLSUN SUSAN HANIM!

İşte kapı, işte gişe, işte üyelik kartım, işte sekiz dolarım. İşte ben. Hepimiz buradayız. Hannah? Burada. Kardeşleri? Buradalar. Woody? İçerde. Eh. Hadi madem.

İSTİKAMET BREZİLYA!

Birazdan paylaşacağım önlemler size paranoya gibi gelebilir, fakat yolculuk öncesi bize tembih edilenleri aşağıda okuyunca pek de haksız olmadığımızı göreceksiniz..

GÜNEŞ, OKYANUS, ROM VE ESMER TENLİ KÜBA NOTLARIM

Küba Karayiplerin en büyük adası ve nüfusu 11.7 milyon. Başkent Havana`nın nüfusu ise 3 milyon ve Latin Amerika ülkeleri arasında en yüksek okur-yazarlık seviyesine sahip.

BEN GELDİĞİM ZAMAN

Şu anda gerçekten de İstanbul’da sevimsiz bir havaalanı koltuğunda oturuyor, ihtimal yan koltukta kitabını okuyan kadını seyredip gelecek üzerine bir şeyler düşünüyorsun.

BİR DOĞA HARİKASI: MAUI

Eğer Hawaii'ye gitmeyi planlıyorsanız, bunu bir kaç günlük bir California gezisi ile birleştirebilirsiniz. Böylece hem yolculuğunuz daha az yorucu olur, hem de tek seferde iki geziyi birlikte aradan çıkarabilirsiniz.

KATPATUKA, KAPADOKYA, KHEPAT-UKH

Üç şeritli Kayseri-Avanos otobanının kırsal manzarası eşliğinde 90 dakikalık dinlendirici rotayı takip edip nihayetinde Kızılırmak Nehri'nin iki kıyısına kurulmuş tarihi kent Avanos`a vardık.

NARA'NIN GEYİKLERİ VE OTURAN BUDA

Japonya Nara'da tıpkı bir şarap tadım turu yapar gibi sake tadım turu yapabilirsiniz. Sake Nara'nın başkent olduğu süreçte ortaya çıkmış pirinç, su ve koji adı verilen bir tür mantardan yapılan alkollü bir içecek.

HAYAT NE TUHAF, UZAKLAR FİLAN

Olmadık bir yerde, olmadık bir anda karşıma çıkan bir paragrafın cazibesine kapılınca Nişanyan'la tanışıverdim bu yaz. Sıcak Bodrum günlerinin bir kısmında arkadaşlık ediyor bana şu an hapiste olan bu bilge adam.

FOÇA'DA BIRAKTIM RUHUMU

Onlar kentlerini, bizim yeryüzünde bildiğimiz en güzel gökyüzü ve en güzel iklimde kurdular - Heredot. Foça için söylenmiş bu sözler. Benimse çocukluğumun oyun bahçesi, bugünümün mutluluk diyarı.

SVALBARD: KUZEY KUTBU'NA BEŞ KALA

Kuzey ne demek? En fazla ne kadar kuzeye gidebilir insan? Peki en fazla ne kadar kuzeyde sürekli yaşayabilir? Peki ne sebeple?

BULALIM O TRENİ, THEO !

Önümde kıpırtısız yatan su aralanıyor. Angelopoulos üzerindeki damlaları elleriyle silkeleyerek ve hafif yalpalayarak denizden çıkıyor. Yanıma geliyor, “Bonjour Özgün!” diyor

KUZEY PASİFİK'İN ASYALI KENTİ: VANCOUVER - 1

Dünyanın en yaşanılası şehirleri listesinde her yıl ilk beşte, Viyana, Zürih ve Melbourne ile yer alan Vancouver, aynı gün içinde kayak, snowboard ve sörf yapabileceğiniz bir şehir.

ÖNEMSİZ BİR BEYOĞLU HİKAYESİ

Bugün yüz yıllık bekleyişin ardından yeniden seni görecektim. Sarı minibüslerin dizildiği sokağı hızlıca geçip Fransız Konsolosluğu’nun karanlık duvarı boyunca yürüdüm. Saate baktım, daha zamanım vardı.

PRAG - HAVANA: CHE GUEVARA'NIN GÜNLÜĞÜ

Mösyö D. ile iki ay öncesinden hayal ettiğimiz gibi sözümüze sadık kalıp 1 Mayıs coşkusunu yerinde yaşamak için kolları sıvadık. Montreal`de Nisan sonunda hava 11 santigrat dereceydi.

DÜŞLERİMDEKİ KAFEYİ NEREDE BULDUM?

Yürürken karşınızda, tam denizin kıyısında kırmızı ahşap bir kulübe beliriyor. Şeker gibi, pasta gibi bir kulübe bu. Sanki elinize alıp ısırsanız böyle bir tat alacaksınız.

UZUN ÖMÜRLÜ İNSANLARIN ADASI

Bozcaada, kendine özgü mimarisi ve doğasıyla çok renkli bir yaşam alanı. Kışın çok sakin, sadece yazın hareketli ve bereketli…

PUSLU KULELER KENTİ

Prag'a yolum tekrar düşer mi bilmem. Düşerse mutlu olurum ama. Hele de duvardaki tablodan fırlamış gibi duran soğuk, karlı ve puslu bir kış günü düşerse... Ne güzel olur!

BARBADOS SOKAKLARI

Hemen plaja indik, bu manzara insanı deli eder. Ağacın gölgesine uzandık ve sanki mavinin tüm tonları denizden göğe kadar karşımızda. Kum yumuşak, deniz ılık, dalgalar narince sallıyor bizi.

KAR ÜLKESİNİN BAŞKENTİ: OTTAWA

Ottawa'nın en sevdiğimiz özelliklerinden biri ise doğa ile iç içe olması. Şehir merkezinde bir sürü park yer alıyor. Oldukça sulak; içinden nehirler, kanallar geçiyor ve bir çok göl ve gölete sahip.

NAZIM, PRAG, HAVANA

Prag, her daim sokaklarında kaybolunası şehir. Diğer adları ile "Masal Şehri", "Avrupa'nın Kalbi", "Altın Şehir", "Şehirlerin Anası".

GEÇMİŞE YOLCULUK: ZEYTİN KOKULU KAZ DAĞLARI

Bir Richard Bach kitabındayım sanki. Pervanesi her an duracakmış gibi homurdanarak çalışan biplanımla California çayırlarının üzerinden uçacağım.

SENİ SEVİYORUM SARAYBOSNA

Ömrümce tanımadığım üvey kardeşimin şehrinde gibiyim Saraybosna’da. O kadar yakın, o kadar farklı… Nehir kıyısındaki kafelerden birinde oturuyorum.

TROMSØ: KUTUP İKLİMİNDE ÜÇ GÜN

Otobüsten dışarı ilk adımımı atıyorum. Yer mi buzlu, yoksa şaraptan başım mı dönüyor? Hayır, düşmüyorum. Gülümsüyor Tromsø. Elini uzatıyor.

18 Ocak 2015 Pazar

MONTREAL FESTİVALLERİ

Quebec eyaletinin en büyük şehri Montreal'i çekici kılan özelliklerden biri de sakinlerine ve ziyaretçilerine kültür sanat alanında pek çok mekan ve festival sunuyor olması. 

Bir çok kaynakta Kanada`nın kültür başkenti olarak anılan Montreal, yaz ve kış aylarında onlarca festivale ev sahipliği yapmakta. 

7 Ocak 2015 Çarşamba

BEN GELDİĞİM ZAMAN


United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek yolcuların dikkatine... Lütfen biniş kapısına gidiniz... United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek yolcuların dikkatine... Lütfen biniş kapısına gidiniz...

Bu duygusuz sesin bir insandan çıktığına inanmak güç şey doğrusu. Sağa sola serpiştirilmiş rahatsız gri koltuklar, göz alabildiğine uzanıp giden mermer yer döşemeleri ve yolcuların alelacele eğreti keyiflerle kahvelerini yahut biralarını yudumladıkları fazla aydınlık barlar çarpıyor gözüme. Yan masadaki beyaz saçlı adam önüne düşen kaşkolünü arada bir seri hareketlerle omzunun üzerine atıp önündeki defterine kimi sözcükler sıralıyor. Bir müddet onun bu iştahlı halini seyrediyorum. 

Ne kadar çirkin olurlarsa olsunlar, kuşkusuz dünyanın tüm havaalanlarında insanı kendi içine dönmeye, çevredeki uyaranların büyük çoğundan geçici bir süre için de olsa sıyrılıp yalnız kendi yaşamını düşünmeye iten bir şey var. Sanki güvenlik kontrolünden geçerken çantamızın içindeki şişelerle birlikte bizi kör edercesine içimize nüfuz etmiş bir şeyi de çekip alıyorlar. “Ver” diyorlar, “Onu da ver. Hepsini ver. Bunları evde bırakman gerekirdi, bak şimdi çöp tenekesini boylayacaklar.”

Nitekim biraz önce içeri girerken ben de bu soğuk insanlardan biriyle benzer bir etkileşim yaşamış, beni ben yapmaktan alıkoyan ne var ne yoksa onun eldivenli ellerine teslim etmiştim. Gün boyu kafamın içinde dönüp canımı sıkan her şeyi elimden alıp bana sonsuz bir düşünce okyanusu içinde yeniden seninle birlikte olma fırsatını veren bu kadına büyük bir minnet duymuştum. 

Gözüme ilk ilişen koltuğa oturmak üzere yavaşça hamle yapıyorum. Koltuğun sertliğini ve soğukluğunu hissettiğimde, Douglas Adams’ın bir romanının başlangıç cümlesi geliyor aklıma: “Dünyanın hiçbir yerinde havaalanı kadar güzel diye bir deyişin olmayışı tesadüf değildir”. Okuduğum ilk andan bu yana aklımdan hiç çıkmayan ve saçma bir biçimde hayatıma yön vermiş olan bu cümleye ortasından, kenarından, hafifçe üzerinden ve tam altından bakıp onu çeşitli açılardan incelerken, derinlerden çocuk sesleri geliyor kulağıma. İngilizce, Çince, Arapça şarkılar söyleyip ağlayan çocuklar bunlar. Güvenlik kontrolüne takılmamışlar.

Dikkatimi yeniden yan masaya çeviriyorum. Kalem tutan elini çenesine dayamış, camdan dışarıya bakıyor komşum. Aklına gelen şeyi beğenmiyor, yüzünü buruşturuyor. Ne düşünüyor? Geride bıraktığı kadına vardığı yerden postalayacağı bir mektup mu yazıyor? Anlaşılmak için ille de sözcüklerin ardına sığınmaya ihtiyaç duyan, onların taşıdığı anlamlar olmadan karanlığın içinde yok olacağının farkında olan biri, belli ki. Kalemini yeniden kağıda değdirdiğinde bir süre duraklıyor, sonra henüz hiçbir şey yazmamışken başını kaldırıp bana bakıyor. “Biz gittiğimiz zaman onlar asla orada olmazlar, bunu biliyorsun değil mi?” diyor. Yutkunuyorum. Şaşkınlığım kendisini izlediğimi fark etmiş olduğu yahut ancak uzun bir söyleşinin orta yerinde yer alabilecek bir cümleyi pat diye söylediği için değil. Ben geldiğim zaman senin orada olmayacağını bildiği için. “Biliyorum” diyorum sesim kısılarak, “Şu sıralar o da havaalanındadır muhakkak”.


United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek sayın Martin Bronson, lütfen acilen biniş kapısına gidiniz… United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek sayın Martin Bronson, lütfen acilen biniş kapısına gidiniz…

Şu anda gerçekten de İstanbul’da sevimsiz bir havaalanı koltuğunda oturuyor, ihtimal yan koltukta kitabını okuyan kadını seyredip gelecek üzerine bir şeyler düşünüyorsun. O koca şehrin içinde sokakları adımlarken benden bir şeyler aradığını, rastgele girdiğin bir kitapçının içinde sayfaların kokusunu içine çektiğini biliyorum. Cebindeki kağıda kargacık burgacık yazılmış bir İlhan Berk şiirinin İstiklal Caddesi’nde elinden tuttuğunu, yalnızlığına iyi geldiğini biliyorum. Yağan yağmura ve kararmaya yüz tutmuş havaya inat, soluk sarı ışıklar altında Galatasaray Lisesi’nin önünde –kimi?– beklediğini, hızlı adımlarla geçip giden insanların yüzlerine bakıp yeni ve tanıdık anlamlar aradığını, bir an için gözlerinin doluverdiğini biliyorum. Ve fakat, bunu idrak ve kabul etmek oldukça uzun zaman almış olsa da, artık ben gelirken senin gitmek zorunda olduğunu, yahut ancak sen giderken benim geliyor olabileceğimi; hayatın tüm güzelliklerin yanı sıra bize işte bunu da getirdiğini de biliyorum. Biliyoruz. Binlerce kilometre uzakta çok benzer birer gri koltuk işgal ettiğimiz şu saniye bunu hafifçe gülümseyerek düşünüyor, bir başlarına yolculuk etmek üzere bekleyen yüzlerce insana göz gezdirip bir büyük çaresizlik içinde kıvranarak “biz ikimiz, yalnız değiliz” diyoruz.

İlk gençlik günlerimi anımsıyorum. Küçücük bir sahil kasabasında sıcacık insanlarla çevrili bir ömür geçireceğimi düşünürken dev uçakların inip kalktığı, sabahların karanlık beşlerinde, buz gibi altı buçuklarında yollara düşülen, okyanusların üzerinden sek sek oynar gibi geçip öte yana gidilen, havaalanlarında biçimsiz koltukların üzerinde kıvrılıp uyunan ve en ilginci, çoğunlukla bir başına yaşanan -ama iyi yaşanan- bir ömür buldum kucağımda. Paylaşmanın ne denli güzel olduğunu bilmediğimden değil, aksine, bunu çocuklara mahsus tükenmez bir istekle arsızca düşleyip durduğumdan. Yalnız yaşamak istediğimden değil, yalnızlığımı anlatmak istediklerim hep ve her zaman başka şehirlerde olduklarından. Ne vakit kırılganlığımın uç noktalarına gelip dayansam, ne zaman yakıp gemileri yanlarına gitmek istesem, “onlar” bıkıp usanmaksızın başka uzamlara gittiklerinden.

Oysa dalga sesleri, yüzüme sıçrayan damlacıklı deniz parçaları, gri bir rüzgar ve ıslığımdan sarkan neşeli bir Efkan Şeşen ezgisi eşliğinde sakin adımlarla yürüyecek, içinde beni bekleyen sıcacık insanların olduğu sarı ışıklı bir kafeye girecek ve kapıyı ardımdan havalı şekilde kapatacaktım. Bir gitarım olacaktı sırtımda, yahut bir bağlamam. Küçük, sıradan ama yeraltı şehirleri gibi derin ve katmanlı bir ömür olacaktı avuçlarımın içinde. İçeri girdiğimde, ocakta demlenen çayın kokusunu bile içime çekmeden daha seni görecekti gözlerim. Çalıp söyleyecektik hep beraber. Elbet birileri gidecekti uzaklara. Uçaklara bineceklerdi. Paralar kazanacaklardı. Gitsinlerdi, binsinlerdi, kazansınlardı. Filmlerin içine girip kariyer basamaklarını tırmanacaklardı. Tırmansınlardı. Bizim sarı sıcak ve bol türkülü yaşantımzın içinde bütün bunların hiçbir önemi olmayacaktı.

Hayalimde bile ismi belli olmayan bu kasaba aslında yok. Çocukluk günlerimde eve yürürken beni oyalayan masallar da öyle. Bunca yıl sonra, üstelik dünyanın tam olarak öteki ucundayken, hala senin yanına gelmek için çabalayışımsa bir şeylerin içimde çıt diye kırılmasını engellemek, geciktirmek için kuşkusuz. Böyle zamanlarda aklımı oynatıp iyiden iyiye varlığından şüpheye düşmekten korkuyorum, en çok.


"Yoklar demedim. Biz gittiğimizde orada olmazlar dedim", diyor yan masadaki komşum.

"Bütün bunları sesli mi düşündüm ben?"

"Hayır, çok içten düşündün. Neredeyse aklından geçen o Türkçe şarkıyı mırıldanacağım sana. Kafanın içindeki dünya ile gerçek dünya arasında hatırı sayılır uçurumlar var dostum."

"Bunu nereden biliyorsun?"

"Bu hepimiz için öyle çünkü."

United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek sayın Martin Bronson, lütfen acilen biniş kapısına gidiniz... United Airlines’ın UAL5544 sefer sayılı uçuşu ile Chicago’ya seyahat edecek sayın Martin Bronson, lütfen acilen biniş kapısına gidiniz... Bu sizin için yapılan son çağrıdır.

İçine düştüğüm bu pek acayip ve biraz da ürkütücü sohbeti bıçak gibi kesip atıyor metalik, bol yankılı anons. Bu herifçioğlunun söyledikleri yolunu kaybetmiş bir yolcunun yerde bulduğu yarısı yanmış bir harita gibi iyice aklımı bulandırıyor. Anonsun üzerine masadaki defterini alıp alelacele çantasına tıkıyor, kalemini gömleğinin cebine atıyor. “Beni çağırıyorlar” deyip gülümsüyor. Ayağa kalkıp seri adımlarla uzaklaşıyor. Ancak biniş kapılarının olduğu yöne değil aksine güvenlik kontrolünün yapıldığı yere gidiyor. Görevliye bir şeyler söylüyor, görevli yolu açıp dışarı çıkmasına izin veriyor. Şaşkın bakışlarla izliyorum. Neden sonra dönüp bana bakıyor, iki elini ağzının iki yanına siper edip “Ben Chicago’ya gidersem” diye bağırıyor avazı çıktığı kadar, “o kalkıp başka yere gidecek. En azından şimdi biliyorum ki orada.”

Elimdeki bilete bakıyorum. Galatasaray Lisesi’nin kapısını düşünüyorum. Orada sen diye bekleyip duracağım pek çok yabancı kadını, pek çok yabancı gülümseyişi gözlerimin önüne getiriyorum. İçim ürperiyor. O metalik ses ismimi anons ettiğinde bir an için bocalıyorum. Şimdi geri dönüp karlı sokaklarda kaybolmak var. Ya da içinde senin var olmadığın bir dünyada seni aramayı sürdürmek...

Ben bu yazar bozuntusu kadar gerçekçi değilim, böyle havalı hareketlerin adamı olmadım hiçbir zaman. Habire geçen ve hep geçmekte olan zamana inat o sahil kasabasını, seni ve oradaki kendimi aramaya devam etmek istiyor, zaten hayat bu değil mi, diyorum. Uçağı kaçırmamalıyım. Biniş kapısına doğru deli gibi koşuyor, belki de sen uçağını kaçırırsın diye düşünüp umutlanıyorum.

Özgün Ulusoy,
Aralık 2014

2 Ocak 2015 Cuma

BİR DOĞA HARİKASI: MAUI


Aloha!

Bir sahil kasabası düşünün. Dağlarına çıktığınızda size bin bir renkle bezeli doğası ile kucak açan bir yağmur ormanı, muhteşem gün doğuşlarına şahit olacağınız volkanik bir krater, onlarca çeşit deniz canlısıyla yan yana yüzebileceğiniz koylar, kilometrelerce uzanan plajlar ve güçlü bir yaşam enerjisi ile dolu bir şehir düşünün. Maui'ye hoş geldiniz!

PAYLAŞIN

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More