Ana içeriğe atla

Çam Ağaçları, Sincaplar, Kar ve Ben


Saat öğleden sonra iki. Camdan dışarı bakıyorum. Kar yağmıyor, rüzgar da yok. Bembeyaz her yer. Dışarı çıkmak ve bir süre öylece durmak istiyorum. Hiçbir şey yapmadan, sadece öylece durmak. Ne güzel şey! Yumuşacık bir hava, başları göğe değen upuzun çam ağaçları, göz alabildiğine uzayıp giden bembeyazlık ve donmuş Rideau Nehri paylaşacak bu anı benimle.

Dışarıdayım. Ağaçların dallarındaki geçici konaklamalarını sona erdirip yere düşen kar yığınlarının çıtırtısı dışında yoğun bir sessizlik var. Daha güzel bir tablo düşünebiliyor musunuz, "öylece durmak" için?

Önce içinde var olduğum, zamanın ve mekanın kesiştiği şu noktada bir parçası olduğum bu fotoğrafı inceliyorum. Sonra, böylesine uzak bir kentte bana kendimi evimde hissettiren nedir, diye düşünmeye başlıyorum. "Tam olarak evimde gibi değilim aslında" diye bölüyorum düşüncemi, "ona yakın bir şey, ama tam olarak değil".


- Ev nedir, diye soruyorum kendime.

- Bilmem, güvende olduğum yer mi?

- Olabilir. Kaynağını düşündün(m) mü hiç bu duygunun?

- Elbette, çok düşündüm. En azından çok denedim. Hep çevresinde dolaştım da içine giremedim belki.

- Bu soruların yanıtlarını aramak için doğru bir günde, doğru bir yerde olabiliriz!

Çevreme bakıyorum yeniden. Bu olağan dışı güzellikteki kartpostala. Simsiyah bir sincap koşarak bir ağaca tırmanıyor, oradan bir başka ağaca, oradan da bir diğerine geçip gözden kayboluyor.

- Nedir ev? Benim gibi insanların olduğu yer olsa gerek..

- Benim gibi derken tam olarak neyi kastediyorsun?

- Hem hiçbir şeyi, hem de aynı anda pek çok şeyi. Ailemi örneğin, ailem benim gibi herhalde.

- Ailenin olduğu yer mi ev?

- Bu yetersiz bir tanımlama olurdu herhalde.

- Benim gibi insanlar dedin. Aynı dili konuşan insanlar mı demek oluyor bu?

- Hem evet, hem hayır. Aynı dili konuştuğum ama zerre kadar ortak yanım olmayan pek çok insan var. Aynı zamanda ana dilimin farklı olduğu ama en değerli dostlarım arasında sayabileceğim insanlar da var. Dil önemli elbette, ama asla tek başına belirleyici bir faktör değil.

- Şöyle sorayım.. Okuduğun bir öykünün sende yarattığı duyguları ve akıp giderken bıraktığı tadı farklı bir dilden, farklı bir kültürden gelen birine aktarabilir misin sence?

- Zor sorular sormaya başladın. Sözünü ettiğin türden algılamaları karşı tarafa aktarma ve bunların ondaki yansımalarını görme arzusu, sosyal etkileşimin önemli bir parçası olsa gerek. Birbirlerine izledikleri filmleri anlatan insanları düşün. Her dilde, her kültürde görebileceğin bir şey bu. Benim aklımdaki, beynimdeki şekillerin bir başkası tarafından tam olarak algılanabilmesi için iki önemli etken olduğunu düşünüyorum.

- Tahmin edeyim.. Birincisi karşı taraf seni anlamaya, sözcüklerinin altında yatanları görmeye açık, hazır ve istekli olmalı. Bu olmadan hiçbir yere varılamaz, anlatım gücün karşı tarafın anlama kapasitesi ile sınırlı zira. Sonra, karşındaki seninle aynı derinliğe, hatta daha fazlasına inebilecek nitelikte olmalı. Tercihen daha derine inebilmeli ki, gönderdiğin dalgaların geri dönüşü sende beklenmedik etkiler yaratsın, bilinmedik pencereler açsın.

- Evet doğru. Burada altın kural bağlantı kurabilmek. Ortak geçmiş ve ortak kültür bu işi biraz kolaylaştırır elbette. Ama ülkendeki milyonlarca insanı düşün. Bugüne kadar hayatının içinde öyle ya da böyle var olanları. İstisnasız hepsiyle ortak bir dili ve kültürü paylaştığın bu insanların kaç tanesiyle, ömründe kaç kez arzu ettiğin iletişim düzeyini yakalayabildin?

- Çok az. Yanıldım bazen. Ümitlendim.. Oldu elbette ama dediğim gibi, çok az. Bu zor sorularla yüzleşmek için fazla huzurlu bir ortamda değil miyiz, ne dersin? Tüm bunları deşmek zorunda mısın?

- Hayır, deşmeyeceğiz. En azından şimdi değil. Ama yeri gelmişken, sana bir öneride bulunmak isterim: asla unutma o insanları ve sonsuz zaman içinde onlarla paylaştığın saatleri. Her birini hatırla. Bu "öylece durma" nöbetlerinin bir kısmını bu işe ayırabilirsin belki. Korkma hatırlamaktan, yüzlerini, sözcüklerini, onları söyleyiş biçimlerini, sende bıraktıkları izleri. Onlar gerçeklerle hayal gücünün birleşimi. Sensin. Benim.


- Yavaş yavaş kar mı atıştırmaya başladı? Havanın hiç soğuk olmamasına şaşırmamalı. 

- Peki, konumuza dönelim o halde. Derin paylaşımlar, hatırda kalan anılar için uzun tanışıklıklar da gerekmiyor aslında. Ne dersin?

- Kesinlikle öyle. Hatta anlık paylaşımlar çok daha etkili, verimli olabilir, kim bilir. Karşı taraf tüm belirsizliği ile orada öylece oturup tam da duymak istediğin bir kaç sözcük söylediğinde yahut anlattıklarının üzerine yeni bir kaç taş koyabildiğinde hayal gücünün ne kadar yoğun biçimde çalışacağını düşün. Belirsizliği kısa zamanda yok etmek isteyecek ancak bunun için kendi hayal gücünden başka bir silah bulamayacaksın. Var olmasını istediğin insanı ve hatta yaşanmasını arzu ettiğin diyaloğu kısa zamanda var edecek ve asla unutmayacaksın.

- Tüm bunlar için ana dilin aynı olması falan gerekmiyor, dilin önemi ne kadar da azaldı..

- Okuduğun bir öyküyü anlatabilir misin onlara? Sait Faik'in "Havuz Başı" öyküsünü okuduğunda sende uyanan duyguları anımsa, son cümlenin ardından boğazında düğümlenen şeyi.

- Büyük bir başarı yakalayabileceğimi düşünmüyorum.

- Tıpkı aynı dili konuştuğun insanlar gibi yani.

- Kesinlikle. Geçmişin ortak olmasına gerek yoktur belki de. Karşı tarafın da kendince bir geçmişi var. Eğer hayata benzer açılardan bakıyorsak, gönderdiğim mesajı anlayabilmek için kendi geçmişini zorlayacak; kimi olaylar, kişiler, anılarla benim anlattıklarım arasında ilişkiler kuracak ve bana doğru yepyeni anlamlar fırlatacaktır. Bunu yaparken, biraz çaba ile bu anlam yumaklarını çözüp, içine kendimden bir şeyler katıp ona geri göndereceğimi düşünüp heyecan duyacaktır.

- Haklısın. O halde, neresi evin?

- Sanırım benim gibi insanların olduğu yer!

- Biraz olsun ilerleyebilmiş olmayı umuyordum.

- Ben de. Düşünüyorum da, herkes bizim gibi mi acaba? Herkes evini mi arıyor bizim gibi?

- Bilmem. Ama eğer öyle ise bulmaya pek de uzak değiliz demektir.

Ağaçlardan yere düşen karın sesi duyuluyor. Gözlerim az önceki sincabı arıyor. Üşümüyor mu acaba, diye düşünüyorum. Durduğum yerden her şey ne kadar da net görünüyor. Ağaçların iğne yapraklarını tek tek seçeceğim sanki! 

Kendi içime baktığımda da bu kadar net görünse her şey keşke, diye içimden geçiriyor, bu görüntüyü hiç unutmamak için beyazlığa, hayır, bembeyazlığa doğru uzun uzun bakıyor ve eve dönüyorum. Ev, her neresiyse.

Özgün,
Şubat 2013 - Ottawa




Sizi bekliyorum. Sizi göreceğim; içimde bir şey koşacak. Siz görmeden geçeceksiniz.
Ben kederle sevinci duyup dalacağım istediğim aleme. Dünyayı yeniden kederlerle kuracağım.
Sonra çarşılardan çarşılara, insan sesleri arasında, her şeyi sizinle kurulmuş bir şehirde dolaşacağım.

Sait Faik Abasıyanık - "Havuz Başı"

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kanada Mühendisi'nin Yüzüğü

Mühendislik Yüzüğü  Kanada üniversitelerinin herhangi bir mühendislik dalından mezun olan öğrencilerin, özel bir seremoni eşliğinde taktıkları yüzüktür. Paslanmaz çelikten veya incelikle işlenmiş demirden yapılmış olan bu yüzükler; kalem tutan, imza attığınız, dominant elinizin serçe parmağına takılır ki, bir proje imzalarken, bir dizayn yaparken yüzeye ilk yüzük temas etsin ve çıkarttığı t ını  ile size hata yapma olasılığınızı ve mühendislik etikleri üstüne ettiğiniz yemininizi tekrar tekrar hatırlatsın.

Hayat Ne Tuhaf, Uzaklar Falan

“Çok bilen çok yalınır” / Sevan Nişanyan Ama   ne kıştı! Rüzgar etkisiyle hissedilen sıcaklık -40 santigrat dereceye kadar düştü. Yıllardır dünyanın bu yöresini ev bellemiş pek çokları dahi şaştı bu duruma. Bu şehrin Güney Kutbu'ndan ve hatta Mars yüzeyinden daha soğuk olduğu esprileri yapıldı, gazetelere manşet oldu. Hoş, dostlar arasında geçirilen en soğuk günler bile, bir zaman sonra geriye dönüp bakıldığında sıcacık anılar olarak belirebiliyor insan belleğinde.  - Her yıl, yaz gelince böyle cıvıl cıvıl oluyor dört bir taraf. Sonra koca yazı devirince, yeniden kışa girerken derin bir umutsuzluk kaplamıyor mu insanın içini? Hani, sanki Turgut Uyar Ottawa kışını düşünerek yazmış dizelerini: “Eylül toparlandı gitti işte / Ekim falan da gider bu gidişle”.  - Öyle olmuyor. Kış biter bitmez siliyoruz hafızalarımızdan her şeyi. Sanki ağaçlar hep yeşilmiş, şu dereler hiç donmazmış, hep böyle usul usul akarmış sular gibi geliyor insana. Unutuyoruz soğuğu, fır

İstikamet Brezilya

Sevgilim N. ile tanıştığımız ilk aylarda; saatlerce hiç sıkılmadan 'National Geographic' belgeselleri izleyip, Amazon yağmur ormanlarında kamp yapmanın, yüzlerce vahşi hayvanla iç içe kalmanın hayalini kurardık... Yıllar yılları kovaladı, biz belgeselleri izlemeye devam ettik; Amazonlar da art ık  bizim gibi doğa kanunlarına inanan bir çift için  kutsal bir mabet halini aldı. Üniversite eğitimleri bitti, yeteri kadar çalıştık, ailelerimizin de desteğiyle, küçük çaplı bir Brezilya çıkartmasına vakit ve nakit ayırabilecek duruma anca gelebildik. Öyleyse, ver elini Brezilya... Santa Terasa`dan manzara, Rio - S.Gun 2014

Aç Kapıyı Melek, Ben Geldim

Mart ayında bir gün, bir Cuma günü. Saat öğleden sonra 4:30. Sabah hava sıcaklığı eksi otuz santigrat derece idi, şimdi ısındı biraz, yalnızca eksi on. Ah Ottawa, söyle yetmedi mi artık bu kış? İşten koşar adım çıkıyorum. Melek otoparkta beni bekliyor. Önce camları kaplamış olan buzu elimdeki uzun saplı plastik spatula ile bir güzel kazıyorum. Eğer dünyanın bu köşesinde yaşamayı hayal ediyorsa oralarda birileri, işte bu gerçeği de hayallerinin bir köşesine dahil etmeli. Zira spatulayla buz kazımak yemek yemek, su içmek gibi hayatın doğal bir parçası buralarda. Araçların camlarına yapışan kar taneleri buzlaşıyor, kaskatı kesiliyor. İşin yoksa her allahın günü kazı babam kazı.