Hey Gidi Ece Temelkuran!

“İçinde deniz olmayan bir şehirde yaşayamam. Çünkü yüzümü denize döndüğüm zaman herkesi arkamda bırakmış olurum ve işte bu sayede, gerçek anlamda kendimle baş başa kalabilirim.” Bir belgesel için İstanbul Boğazı'ndaki bir çay bahçesinde söyleşirken böyle demişti bana Ece Temelkuran.

İngiliz Körfezi, Vancouver, 2022

Bu şehirde deniz yok ama büyüleyici Ottawa Nehri, ya da Algonquin dilindeki ismiyle, Kitchissippi var. Bu akşam ben yüzümü işte o nehre dönüp herkesi ve her şeyi unutacak, kendi ellerimden tutacaktım. Güneş Kitchissippi üzerinde alçalmıştı ve Temelkuran’ın sözleri hafızamda yankılanıyordu.

Birden, en beklenmedik anda, sarhoş edici güzellikte bir müzik başladı. Notalar gelip dört yanımı sarıverdiler. Havada, suyun üzerinde, ağaçların dallarından sarkar biçimde ve de yüzmekte olan kazların gözlerindeydiler. Şurası açıktı ki, arkamda bırakmaya niyetlendiğim insanlar bir araya gelmiş ve beni kararımdan caydırmak için el birliği yapmışlardı. “Acilen bir şeyler düşünmeliyiz”, demişlerdi, “baksanıza yüzünü nehre döndü dönecek”.

Müziğin nereden geldiğini anlamak için çevreye bakındım. Gittikçe artan bir merakla yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. Ve, oradalardı işte, gördüm. Marinadan birkaç yüz metre uzaktaki küçük bir parkın içinde ağaçların ardına saklanmış, planlarını uygulamaya geçirmekteydiler.

Denedim yani. Denedim. Bu akşam, yıllardır aklımı çelen o öneriyi hayata geçirmeyi denedim. Ama bırakmadılar ki. Çağrıları öyle davetkar, öyle ikna ediciydi ki, direnmek mümkün olmadı. Nehre bakarak içimde bulmayı planladığım şeyi o kalabalık parkta, o insanların arasında buldum.

Konser bitince yanımdaki kadına dönüp şöyle dedim: “Nehre iyi bakın, onu yalnız bırakmayın olur mu?”

Bana baktı, “Je ne comprends pas ce que vous dites, monsieur”, dedi. Kırmızı elbisesiyle havada asılı duran yaz esintisi kadar güzeldi.

Dilini bilmiyorum ama bu söylediğinin “Ah, elbette, siz hiç endişe etmeyin olur mu mösyöcüğüm” anlamına geldiğinden emin, gülümsedim, teşekkür ettim.

Arabama yürürken aklımdan şu cümle geçiyordu:

“Hey gidi Ece Temelkuran, o işler öyle olmuyor işte.”

Özgün Ulusoy

Aylmer, 30 Temmuz 2016

Sıkıcı Bir İş

Bileklerini kumanda koluna dayamış, “Çok sıkıcı bir iş bu”, diye söyleniyor. “Her gün bir oraya bir oraya uç dur. Kulaklığımı takıp müzik dinliyorum vakit geçirmek için, yoksa zor.” Dışarı bakıyorum. Altımızda Pasifik Okyanusu masmavi uzanıyor. Karşıda, ufuk çizgisinin hemen altında, eski sahipleri tarafından hiç teslim edilmediği halde el değiştirmiş topraklar üzerinde Vancouver ışıldıyor. İnce uzun binalarıyla sanki orman kıyısındaki bir plajda eğlenen bir grup insan gibi görünüyor uzaktan. Pilotun sıkıcı bir iş dediği, bu deniz uçağını uçurmak. Şaka mı yapıyor, diye dönüp yüzüne bakıyorum. Varsa yoksa 30 yaşında genç bir adam. “Çalışırken ben de sıkılıyorum, ama benim böyle bir manzaram yok”, diyorum. “Sen de kendince haklısın”, dercesine bir kuş gibi sağa sola sallıyor başını. Benim büyüdüğüm yerlerde böyle deniz uçakları yoktu. Eğer hayatta böyle bir seçeneğim de olduğunu bilseydim, ne yapar eder kendime bu kariyeri seçerdim, diye düşünüyorum. ...

Öz-le-dim!

Aniden hortlayabiliyor bir müzik, parfüm, tak ı veya bir söz ile denk geldiğimde o hal ı n ı n altına ittiğim duygularım. Çalışma hayatını üretken olmaktan dolayı seviyorum lakin aynı zamanda o hal ı n ı n altındakilerin çıkmasına da az zaman bıraktığından hoşnutluğum bir başka. Çalışmıyor olsaydım da evde oturamazdım, önce hafif eski bir yelkenli alıp onu tamir eder sonra da denize açılırdım ya da yine eski bir VW Westfalia alıp içinde yaşanacak şekilde tamir edip turlamak isterdim.

Toronto İzlenimleri

Gerekli işlemleri yaptıktan ve ülkeye birer göçmen olarak girişimizi onayladıktan sonra yüzüne kocaman bir gülümseme yerleştirdi göçmenlik memuru. Bize döndü ve “Welcome to Canada” dedi. Saatler süren yıpratıcı bir yolculuğun ve kapıdan çıkınca karşılaşacağımız belirsizliğin ağırlığı bir an için de olsa kalkıverdi omuzlarımızdan. Gelmiştik işte. Bizi gülümseyerek karşılayan yeni bir ülkemiz vardı artık!

Uyanışım Beyaz Algonquin Toprağında

Size diyorum ki sevgili kutup kurtlarım / Kitcisìpi’yi ışıtan aykırı balıklarım / Uzak yok beyazınız varsa / Ve sözler ağzımızda çekinen / Uykulardan, böyle, sabahlara akınca

Dünyanın Bütün Sokakları

Bu Blogda Ara